| ||||||||||
| ||||||||||
|
| ||||||||||
HABER ARAEN ÇOK OKUNANLAR |
GAZİNİN DRAMI...
08 Mart 2010, 19:41 SÖYLEYİN BANA, NEYİM BEN... “PKK’lı teröristlerin, roketli saldırısı sonucu 02.11.1989 da Hakkâri Çukurca”da vuruldum ve ağır yaralı olarak bir dizi ameliyata alındım. Askeri hastanenin raporlarında da belirtildiği gibi, vücudumda çıkarılması mümkün olmayan 16 adet şarapnel parçası mevcut. Vücudumda 16 tanesi göğüs ve akciğer çevresinde olmak üzere, 3 tanesi elimde 19 adet şarapnel parçası bulunmaktadır. O zaman, göğüs boşluğumdaki şarapnelleri “operasyon yapılırsa ölürsün” diye çıkarmak istemediler. Elimdeki şarapneller de çıkarılmadığı gibi, halen sağ el parmaklarımda hareket kısıtlılığı ve his kaybı mevcuttur. O zamandan beri çok yoruluyor, biraz yürüsem tıkanıyorum. Sağlık şartlarıma uygun sabit bir iş bulamadığımdan; eşim oğlumu da alıp beni terk etti ve boşadı. İmkânsızlıklar yüzünden 12 yıldır oğlumu göremiyorum. Geçen 21 yıl zarfında kapısını çalmadığım devlet dairesi kalmadı. Cumhurbaşkanı, Başbakan, Genelkurmay Başkanlığı vb… 3 – 4 kez GATA’da sıhhi kurula girdim. Raporlarım Emekli Sandığı’nca “Organ kaybın yok, sen gazi değilsin” denilerek kabul edilmedi. KEŞKE KOLUM BACAĞIM KOPSAYDI. Bana ne bir sağlık karnesi, ne bir gazi kartı ne de sosyal bir hak verildi. İnanın hiç kimse beni ciddiye almadı. Hani bu ülkenin Başbakanı; “Terör mağduru er ve erbaşlara, devlet kadrolarında istihdam da öncelik tanınacaktır” demişti. Nerede kaldı bu genelgenin geçerliliği maalesef lafta kalmış. Sizlere soruyorum; BENİM SUÇUM, Kahraman Mehmet’in kanıyla çizdiği kutsal sınırları korurken bölücü hainlerce vurulmak mıydı? Ben oraya dünyanın en şerefli işini yapmaya gittim. Gerekirse şu yarım halimle bile, bu bayrak ve bu toprak için gözümü kırpmadan ölüme giderim. Maalesef devlet bana sahip çıkmadı, artık bir dilenci gibi yaşamaktan bıktım, tek çare canıma kıymak gibi geliyor bana! Başvurduğum her kapı tek tek suratıma kapatılınca yaşama umudumu tümüyle yitirdim bu da yetmezmiş gibi ailemi ve çocuğumu da kaybettim. Vatan savunmasında görev alıp, hayatını tehlikeye atmış benim gibi gazilere yapılan bu tür haksızlıklar, toplum hayatında da karşılığını bulmakta ve VİCDANİ REDCİ olarak bilinen bir kısım insanların, seslerini daha çok yükseltmelerine sebebiyet vermektedir. Sağduyulu vatandaşlarım önce Rabbime, sonra sizlere güveniyorum. Bana hayata bağlanma şansı verin, bana sırt verin. 21 yıl önce size kanımı dökerek hizmet ettim ve sırt verdim, siz de bana ONURUMU verin. Saygılarımla… Önder OĞUZ Adres: Kasımpaşa mah. 122 sokak Belediye sosyal lojmanları no: 4 daire 2 0535 245 75 04 BOZÜYÜK BİLECİK NOT: Daha önce İstanbul da, bir hayvan ahırından beter bir viranelikte elektriksiz, susuz bir şekilde eğer onun bunun yardımıyla yaşamak denirse yaşıyordum. Daha sonra MHP li Bilecik Bozüyük Belediyesi, beni İstanbul da ki barakamdan alarak, lojman verme ve kadrolu bir iş verme vaadiyle Bozüyük’e getirdi. Lojmana yerleştirip geçici olarak taşeron firmasında çalıştırmaya başladı. Seçimlerden hemen sonra beni işten çıkarttılar. O zamandan beri geçimimi temin etmek için, günlük işlerle idare etmeye çalıştım. Ama nafile, borç aldı başını gitti, bakkal dahi veresiyeyi kesti. Bir ekmeğe muhtaç kaldım. Kaldı ki bazen elektrik – su kesik, bazen da fatura ödememekten telefon. Şu anda odamda ısınamadan battaniyeye sarılmış ve aç bir halde yaşama mahkûm edilmiş gibiyim. Bu kadar sorun, borç ve açlık başımdayken, birde yeni belediyenin önceki belediyenin verdiği lojmandan beni atmak için karar aldığı haberini gayri resmi olarak aldım. Söyleyin ben ne yapayım, Allahın verdiği şu canı mı alayım kendi kendime. Demek ki vatan sevmek, bu ülkeye hizmet etmek ve gerekirse can vermek en büyük suçmuş… Bu haber 93 defa okunmuştur.
|
GALERİ |
||||||||
|
Sitenin Tüm Hakları Saklıdır 2009 - İzinsiz Kopyalanamaz |
||||||||||